artUNBOXING (2014-2024, video-performance online &ndash; youtube&rsquo;owe działanie artystyczne)Dostępny pod adresem: <a href="https://www.youtube.com/channel/UCiVOohmLMAEVTscQg1p3Hiw" rel="noopener noreferrer" target="_blank">www.artunboxing.com</a> artUNBOXING to video performance stworzony specjalnie na platformę YouTube, inspirowany przez unboxing &ndash; internetowy gatunek wideo. Treścią tego rodzaju film&oacute;w jest rozpakowywanie produkt&oacute;w, zazwyczaj znanych i drogich, a następnie recenzowanie ich wyglądu oraz działania. Zamiast przedmiot&oacute;w typowych dla unboxingu otwieram zakupione dzieła sztuki, przedmioty sygnowane przez artyst&oacute;w lub gadżety z wystaw dokonując jednocześnie ich performatywnego przejęcia (niczym Rauschenberg względem rysunku de Kooninga). Akt pierwszego otwarcia paczki, jej sprawdzenia, test zakupionego przedmiotu stanowi kwintesencję internetowego działania performatywnego. Jednak sam projekt rozszerza się o og&oacute;lną performatykę internetu i w ramach kolejnych nagrań w serii można zaobserwować np.: działania vlogowe (około-podr&oacute;żnicze w kontekście ważnych miejsc czy wydarzeń na mapie art-worldu), let&rsquo;s play&rsquo;e (kiedy to dziełem jest rodzaj gry), video-challenge (gdzie chodzi o zmagania) a nawet działania kulinarne i degustacyjne (kt&oacute;re dzięki takim postaciom jak Robert Makłowicz nadal są popularne w internecie). Lecz wszystko to w kontekście sztuki i szeroko rozumianego świata kultury. Efektem niejako ubocznym procesu jest działanie popularyzatorskie i quasi-edukacyjne w obszarze sztuki najnowszej. Video performance staje się tu archiwum wsp&oacute;łczesnych gest&oacute;w i strategii artystycznych. Dodatkowym rezultatem artUNBOXINGowgo działania jest także budowanie swego rodzaju kolekcji rozpakowanych dzieł. A jako, że jest to projekt internetowy jest także spora szansa na stworzenie przy nim społeczności sfokusowanej na tematach artystycznych. Działanie artUNBOXING jest częścią moich projekt&oacute;w polegających na badaniu granic między sztuką a produktem, konsumpcją a kulturą. Wpisuje się zatem metodycznie i badawczo w model sztuki post-konsumpcyjnej. ________________________________________________________________ artUNBOXING (2014-2024, online video-performance &ndash; artistic action dedicated to YouTube)Available at: <a href="https://www.youtube.com/channel/UCiVOohmLMAEVTscQg1p3Hiw" rel="noopener noreferrer" target="_blank">www.artunboxing.com</a> artUNBOXING is a video performance specifically created for the YouTube platform, inspired by unboxing - an online video genre. In this type of content, products, typically well-known and expensive, are unpacked and then reviewed for their appearance and functionality. Instead of typical unboxing items, I open purchased artworks, artist-branded items, or exhibition gadgets, simultaneously performing their takeover (akin to Rauschenberg with de Kooning&#39;s drawing). The act of first opening the package, checking it, and testing the purchased item constitutes the quintessence of online performative action. However, the project itself expands into a broader internet performance art, and within subsequent recordings in the series, one can observe actions such as vlogs (near-travel in the context of important places or events on the art-world map), let&rsquo;s plays (when the artwork is a kind of game), video challenges (involving competitions), and even culinary and tasting activities (which, thanks to figures like Robert Makłowicz, are still popular on the internet). But all of this in the context of art and the broadly understood world of culture. An almost incidental outcome of the process is its popularizing and quasi-educational activity in the field of contemporary art. Video performance becomes an archive of contemporary gestures and artistic strategies. An additional result of the artUNBOXING activity is also the creation of a kind of collection of unpacked works. And since this is an internet project, there is also a good chance of building a community focused on artistic topics around it. The artUNBOXING activity is part of my projects aimed at exploring the boundaries between art and product, consumption, and culture. It thus methodically and research-wise fits into the model of post-consumerist art.

artUNBOXING

BOSCH CROSSBRANDING - seria zmodyfikowanych obiektów ready-made, 2022-2026 BOSCH CROSSBRANDING to rozwijana od 2022 roku seria obiektów, w której punktem wyjścia są produkty marki BOSCH. Ich powierzchnie modyfikuję fragmentami obrazów Hieronima Boscha, tworząc dosłowną i jednocześnie absurdalną tautologię: Bosch na BOSCH-u. Zderzenie nazwiska malarza z globalną marką przemysłową prowadzi do powstania fikcyjnej współpracy, rodzaju artystyczno-konsumpcyjnego pleonazmu osadzonego gdzieś pomiędzy ready-made'em, memem i brandingiem. Tytułowy crossbranding odnosi się do coraz silniejszego przenikania sztuki i komercyjnych marek. Współprace artystów z koncernami stały się pełnoprawnym elementem obiegu kultury, od projektów Jeffa Koonsa dla BMW po realizacje Takashiego Murakamiego dla Louis Vuitton czy KAWS-a dla The North Face. Nie traktuję jednak tego zjawiska wyłącznie jako czegoś, co należy kontestować. Produkt może stać się nośnikiem obrazu i platformą dystrybucji sztuki, zwiększając jej zasięg poza tradycyjną przestrzeń galerii. Dlatego tworzę przedmioty z wymarzonej, ale nieistniejącej współpracy Bosch x BOSCH. W kolejnych realizacjach obrazy Boscha pojawiają się na pralce, tarczy do piły, zestawach akcesoriów i narzędziach. Ich pierwotna funkcja zaczyna korespondować z cytowanym przedstawieniem, a użytkowy produkt staje się jednocześnie nośnikiem malarstwa, żartem wizualnym i obiektem sztuki. Seria rozwijała się od pierwszych realizacji z 2022 roku do prac powstałych w 2026, między innymi EDEN oraz EXTRACTION. Z czasem relacja między obrazem a przedmiotem staje się coraz bardziej znacząca: motywy raju, oczyszczenia, szaleństwa czy próby jego usunięcia zostają wpisane w funkcję współczesnych urządzeń i narzędzi. BOSCH CROSSBRANDING pozostaje więc jednocześnie fikcyjnym brandingiem, komentarzem do utowarowienia sztuki i próbą sprawdzenia, czy przedmiot konsumpcyjny może stać się autonomicznym nośnikiem kulturowych znaczeń. ________________________________________________________________ BOSCH CROSSBRANDING - modified ready-made objects, series, 2022-2026 BOSCH CROSSBRANDING is an ongoing series of objects developed since 2022, each based on a product manufactured by BOSCH. I modify their surfaces with fragments of paintings by Hieronymus Bosch, creating a literal yet absurd tautology: Bosch on BOSCH. The collision between the painter's name and a global industrial brand produces a fictional collaboration, a kind of artistic and consumerist pleonasm situated somewhere between the ready-made, the meme and branding. The term crossbranding refers to the increasingly visible overlap between art and commercial brands. Collaborations between artists and corporations have become an established part of contemporary culture, from Jeff Koons and BMW to Takashi Murakami and Louis Vuitton or KAWS and The North Face. I do not approach this phenomenon purely as something to be criticized. A consumer product can also become a carrier of imagery and a platform for distributing art, extending its reach beyond the conventional gallery space. I therefore create objects from an imagined but nonexistent Bosch x BOSCH collaboration. Across the series, Bosch's paintings appear on a washing machine, a circular saw blade, accessory sets and industrial tools. Their original functions begin to correspond with the appropriated imagery, while the utilitarian product simultaneously becomes a vehicle for painting, a visual joke and an art object. The series developed from its first works in 2022 to objects produced in 2026, including EDEN and EXTRACTION. Over time, the relationship between image and object has become increasingly significant: motifs of paradise, purification, madness and attempts to remove it are embedded into the functions of contemporary appliances and tools. BOSCH CROSSBRANDING therefore operates simultaneously as fictional branding, a reflection on the commodification of art, and an experiment in whether a consumer object can become an autonomous carrier of cultural meaning.

BOSCH CROSSBRANDING

2A0 - cykl obrazów, akryl na płótnie, 2024 Cykl składa się z sześciu obrazów przedstawiających autentyczne dokumenty związane z działaniem artUNBOXING: listy przewozowe, faktury, potwierdzenia zakupu, pisma do Urzędu Celnego oraz oświadczenia dotyczące importu dzieł sztuki Jake’a Chapmana, Banksy’ego i Damiena Hirsta. Biurokracja od początku stanowi nieoczywisty, ale powracający element artUNBOXINGu. Zakup, transport i sprowadzanie dzieła sztuki uruchamiają równoległy obieg dokumentów, których formalna ranga potrafi momentami niemal całkowicie przykryć sam obiekt artystyczny. W jednym z przypadków, w oświadczeniu składanym w związku z importem pracy Damiena Hirsta, musiałem odpowiedzieć Urzędowi Celnemu na kuriozalne pytanie o to, do czego służy zakupiony obraz. Próba wypełnienia formularza zamieniła się więc mimowolnie w próbę urzędowego wyjaśnienia, do czego właściwie służy sztuka. Każdy z dokumentów został ręcznie przemalowany, litera po literze, na płótno o wymiarach około 170 × 120 cm. Oryginalny format A4 zostaje powiększony do 2A0, czyli powierzchni trzydzieści dwa razy większej. Dokument, który zwykle funkcjonuje gdzieś na marginesie dzieła, staje się monumentalnym obrazem, a zaplecze administracyjne, logistyczne i finansowe obiegu sztuki przejmuje przestrzeń należną zazwyczaj samej pracy. Cykl nawiązuje formalnie do wcześniejszych obrazów 2A0, w których w podobny sposób przemalowywałem własne portfolio, artist statement oraz galeryjne opisy prac. 2A0 działa więc jak rodzaj wewnątrzgaleryjnego billboardu, przeskalowanej wizytówki autora, CV albo autoportretu zbudowanego nie z wizerunku, lecz z tekstów i dokumentów towarzyszących funkcjonowaniu artysty. Prace z cyklu zostały zaprezentowane w 2024 roku na wystawie „Traktat o rozpakowywaniu sztuki” w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie. ________________________________________________________________ 2A0 - series of paintings, acrylic on canvas, 2024 The series consists of six paintings depicting authentic documents connected with artUNBOXING: waybills, invoices, purchase confirmations, customs correspondence and declarations concerning the import of works by Jake Chapman, Banksy and Damien Hirst. Bureaucracy has always been an unexpected yet recurring element of artUNBOXING. Purchasing, transporting and importing a work of art activates a parallel circulation of documents whose formal significance can, at times, almost completely obscure the artwork itself. In one case, while completing a customs declaration concerning the import of a work by Damien Hirst, I was required to explain what the purchased artwork was actually intended for. Filling out the form therefore became, somewhat involuntarily, an attempt to provide an official explanation of what art itself is actually for. Each document was meticulously repainted by hand, letter by letter, onto a canvas measuring approximately 170 × 120 cm. The original A4 sheet is enlarged to 2A0, creating a surface thirty-two times larger. A document that would normally remain somewhere on the margins of an artwork becomes a monumental painting, while the administrative, logistical and financial infrastructure surrounding the circulation of art takes over the space usually reserved for the artwork itself. The series formally refers back to my earlier 2A0 paintings, in which I used the same method to repaint my own portfolio, artist statement and gallery labels. In this sense, 2A0 functions as a kind of indoor gallery billboard, an oversized artist’s business card, CV or self-portrait constructed not from an image, but from the texts and documents that accompany the artist’s professional existence. Works from the series were presented in 2024 as part of the exhibition “Treatise on artUNBOXING” at the State Gallery of Art in Sopot.

PLASTICA PORTA - instalacja, dmuchane obiekty z tworzywa sztucznego PLASTICA PORTA to monumentalna instalacja w formie bramy lub portalu, zbudowana z multiplikowanych dmuchanych zabawek. W najwyższym punkcie realizacja przekraczała 7 metrów wysokości i jest największym pojedynczym obiektem, jaki dotychczas stworzyłem. Praca stawia pytanie o to, czy nasze czasy zostaną kiedyś zapamiętane jako epoka ropy i petrochemii, era plastiku, materiału niemal wszechobecnego, a jednocześnie niezwykle trwałego i trudnego do usunięcia ze środowiska. Kolorowe, atrakcyjne i ludyczne elementy instalacji tworzą obraz konsumpcyjnego festynu, ale ich podstawowym budulcem pozostaje tworzywo, które stało się jednym z najbardziej charakterystycznych materialnych śladów współczesnej cywilizacji. Formalnie PLASTICA PORTA odwołuje się do celebracyjnego charakteru sztuki, festynu i szeroko rozumianego karnawału. Korzysta z przesadnej, popowej estetyki i wizualnej atrakcyjności kojarzącej się między innymi z twórczością Jeffa Koonsa. Dmuchane figury są zabawne, groteskowe, momentami wręcz absurdalne, a jednocześnie tworzą układ intensywnych plam barwnych i form. Mimo przestrzennego charakteru instalacji traktuję ją więc również jako rodzaj malarstwa rozciągniętego w przestrzeni. Forma bramy nawiązuje do historycznego łuku triumfalnego. Pierwsze tego typu konstrukcje miały często charakter tymczasowy, powstawały na czas uroczystego wjazdu władcy lub zwycięzcy i były budowane z materiałów dostępnych danej społeczności. Można powiedzieć, że reprezentowały zarówno jej możliwości materialne, jak i wyobrażenia o prestiżu, pięknie czy władzy. Mój łuk triumfalny powstaje z tworzywa charakterystycznego dla współczesności, z nierozkładalnego plastiku uformowanego w substytuty produktów, jedzenia, zwierząt i innych przedmiotów konsumpcji. Nie traktuję jednak samego plastiku jako jednoznacznego zła. Problemem nie jest wyłącznie materiał, lecz skala jego produkcji, krótkotrwałość użytkowania oraz brak skutecznego obiegu ponownego wykorzystania. PLASTICA PORTA pozostaje więc jednocześnie atrakcyjnym wizualnie zaproszeniem i nieco niepokojącym pomnikiem konsumpcji. To brama, przez którą zapraszam do wejścia w świat sztuki zawieszonej pomiędzy dziełem a produktem, celebracją a odpadem, wizualną przyjemnością a świadomością jej materialnych konsekwencji. ________________________________________________________________ PLASTICA PORTA - installation, inflatable plastic objects PLASTICA PORTA is a monumental installation in the form of a gate or portal, constructed from multiplied inflatable toys. At its highest point, the work exceeded 7 metres in height, making it the largest single object I have created to date. The work asks whether our time might one day be remembered as the age of oil and petrochemicals, an era defined by plastic, a material that is almost ubiquitous yet extraordinarily persistent in the environment. The colourful, attractive and playful elements create the image of a consumerist carnival, while their fundamental material remains one of the most distinctive physical traces left by contemporary civilisation. Formally, PLASTICA PORTA refers to the celebratory dimension of art, festivities and carnival. It draws on an exaggerated pop aesthetic and a visual appeal associated, among others, with the work of Jeff Koons. The inflatable figures appear humorous, grotesque and at times deliberately absurd, while simultaneously forming a composition of intense colours and shapes. Despite being a spatial installation, I therefore also approach it as a kind of painting extended into three dimensions. The form of the gate refers to the historical triumphal arch. Early structures of this kind were often temporary, constructed for the ceremonial entrance of a ruler or victor and made from materials available to a particular community. In this sense, they represented both what a society could materially afford and what it considered culturally or aesthetically worthy of celebration. My triumphal arch is made from a material emblematic of the present, non-biodegradable plastic shaped into substitutes for products, food, animals and other objects of consumption. I do not, however, treat plastic itself as an unequivocal evil. The issue lies not only in the material, but in the scale of its production, the short lifespan of many plastic objects and the failure to establish effective systems of reuse. PLASTICA PORTA therefore functions simultaneously as an appealing invitation and a slightly unsettling monument to consumption. It is a gateway into a world of art suspended between artwork and product, celebration and waste, visual pleasure and an awareness of its material consequences.

PLASTICA PORTA

auto(r)PROMOCJA - projekt artystyczny, seria 12 realizacji video, 2026 auto(r)PROMOCJA to projekt, w którym sama promocja artysty staje się materiałem artystycznym. Punktem wyjścia jest sytuacja współczesnego twórcy funkcjonującego jednocześnie jako autor, producent treści, marka, narrator i sprzedawca własnej obecności. Zamiast traktować autopromocję jako niewidzialne zaplecze działalności artystycznej, wyciągam ją na pierwszy plan i sprawdzam, co dzieje się wtedy, gdy mechanizmy budowania zasięgu, wizerunku i zainteresowania zostają potraktowane jako część samego dzieła. Projekt składa się z 12 filmów odnoszących się do różnych realizacji z mojej dotychczasowej praktyki. Każdy z nich wykorzystuje język współczesnych mediów społecznościowych, krótkich formatów video, internetowego storytellingu, memiczności, reklamy i influencingu. Opowiadam w nich o własnych pracach za pomocą narzędzi, które zwykle służą do promowania produktów, usług i osobistych marek. W tym sensie powstaje sytuacja nieco tautologiczna: artysta tworzy pracę o promowaniu artysty, jednocześnie realnie się za jej pomocą promując. auto(r)PROMOCJA wyrasta również z pytania o widzialność sztuki w internecie. Dzieło pokazane w galerii i to samo dzieło przetworzone na kilkudziesięciosekundowy materiał konkurujący o uwagę w social mediach zaczynają funkcjonować na zupełnie innych zasadach. Algorytm, tempo montażu, pierwsze sekundy filmu, sposób opowiadania czy atrakcyjność obrazu mogą zdecydować o tym, czy praca w ogóle zostanie zauważona. Nie próbuję udawać, że te mechanizmy znajdują się poza sztuką. Przeciwnie, włączam je do pracy i traktuję jako kolejne medium. Istotny jest tu również element autoironii. Przez lata w ramach artUNBOXING stawałem przed kamerą przede wszystkim po to, by opowiadać o sztuce innych osób. W auto(r)promocji kieruję ten sam aparat komunikacyjny na siebie i własną twórczość. Granica pomiędzy popularyzacją, dokumentacją, reklamą, autoprezentacją i działaniem artystycznym pozostaje celowo nieostra. Sam tytuł kryje w autopromocji autora, sugerując, że w rzeczywistości mediów społecznościowych trudno już całkowicie oddzielić jedno od drugiego. Projekt został zrealizowany w ramach działania stypendialnego „Rozwój kompetencji cyfrowych i narracyjnych w obszarze sztuki nowomedialnej i internetowej oraz poszerzenie umiejętności autopromocji i funkcjonowania na rynku artystycznym. Realizacja działań/projektów z obszaru roboczo nazwanego: Kultura versus PR”, w ramach programu KPO dla Kultury.Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU. authorPROMOTION - art project, series of 12 video works, 2026 authorPROMOTION is a project in which the promotion of the artist itself becomes artistic material. Its starting point is the position of the contemporary artist who simultaneously functions as an author, content producer, brand, narrator and salesperson of their own visibility. Instead of treating self-promotion as the invisible infrastructure surrounding artistic practice, I bring it to the foreground and examine what happens when mechanisms of reach, image-building and attention become part of the artwork itself. The project consists of 12 videos referring to different works from my previous practice. Each adopts the language of contemporary social media, short-form video, online storytelling, meme culture, advertising and influencing. I use tools normally employed to promote products, services and personal brands to speak about my own artworks. This creates a deliberately tautological situation: an artist makes a work about promoting an artist while, at the same time, genuinely using it to promote himself. authorPROMOTION also grows out of a question about the visibility of art online. An artwork presented in a gallery and the same artwork reformatted into a short video competing for attention on social media begin to operate according to entirely different rules. The algorithm, editing pace, the first seconds of a video, the way a story is told or the immediate attractiveness of an image may determine whether a work is noticed at all. Rather than pretending that these mechanisms exist outside art, I incorporate them into the project and treat them as another medium. Self-irony is equally important. For years, within artUNBOXING, I appeared in front of the camera primarily to talk about the work of other artists. In auto(r)promocja I turn the same communication apparatus towards myself and my own practice. The boundary between popularisation, documentation, advertising, self-presentation and artistic action is deliberately left unstable. The title itself hides the author inside self-promotion, suggesting that within the reality of social media it may no longer be possible to fully separate one from the other. The project was developed as part of the scholarship initiative “Development of digital and narrative skills in the field of new media and internet-based art, as well as the expansion of skills in self-promotion and navigating the art market. Implementation of activities/projects within the working area titled: Culture versus PR”, within the KPO for Culture programme.Funded by the European Union, NextGenerationEU.

auto(r)PROMOCJA / authorPROMOTION

ASYMILACJA 2.0 - video, 3 min 33 s, 2024pierwsza wersja pracy: 2018 możliwe odtwarzanie w pętli W video ASYMILACJA 2.0 moje oblicze przenika się z przedstawieniami zaczerpniętymi z historii sztuki, zarówno z obrazami kanonicznymi, jak i tymi, które z różnych powodów zapisały się w mojej pamięci. W większości sięgam po autoportrety i wizerunki artystów, choć nie traktuję tej zasady jako bezwzględnej. Za pomocą błędów kodeków, cyfrowych zakłóceń i technik glitch-artu twarze znane z malarstwa roztapiają się w mojej własnej. To przenikanie traktuję jako obraz konsumowania kultury. Artystyczny rezultat pracy innych osób, cytat, obraz lub czyjś wizerunek przywlekam jako maskę dla własnego fizys. Asymiluję cudze dzieła do własnego kodu kulturowego, pozwalając, aby przepływały przez moją tożsamość i stawały się jej częścią. Cyfrowy błąd zaczyna pełnić funkcję niemal malarską, kolejne twarze nakładają się na siebie jak powidoki, mieszając się z moją własną. Praca ma również charakter video-performatywny. Staję przed kamerą jako HOMO CONSUMENS, konsument kultury, który jednocześnie pozostaje nadawcą komunikatu i producentem nowych znaczeń. To, co pochłaniam, nie znika, ale staje się materiałem, z którego konstruuję własną obecność. Historia sztuki funkcjonuje tu jak rodzaj baumanowskiego identity kit, zbioru dostępnych obrazów, ról i narracji, za pomocą których próbujemy opisywać siebie i otaczający nas świat. ASYMILACJA 2.0 pokazuje w bardzo dosłowny sposób, jak obrazy budujące moją artystyczną tożsamość przepływają przeze mnie i pozostawiają ślady. Przywdziewam je jak maski, zbieram jak powidoki pod powiekami, konsumuję, a następnie przetwarzam. Jestem tym, co jem, również w sensie kulturowym. Staję się efektem ubocznym kultury, którą pochłaniam, a jednocześnie kulturowym wszystkożercą, który absorbuje kolejne treści i nieustannie się w nich przegląda. Herbert w „Rozważaniach Pana Cogito” pisał o ciele „spiętym w łańcuch gatunków”, odsyłając do biologicznego dziedziczenia. Jeśli w memetyce mem może funkcjonować jako jednostka kulturowego przekazu, można wyobrazić sobie, że również nasze tożsamości spięte są rodzajem kulturowego łańcucha, memomu. Tytułowa asymilacja odnosi się właśnie do tego procesu, przejmowania tego, co istniało przed nami, wchłaniania kulturowej substancji i przekształcania jej składników w elementy własnego organizmu. ________________________________________________________________ ASSIMILATION 2.0 - video, 3 min 33 sec, 2024first version of the work: 2018 may also be displayed on a loop In the video ASSIMILATION 2.0, my face merges with images drawn from art history, both canonical works and those that, for various reasons, have simply remained in my memory. Most of the images are self-portraits and representations of artists, although I do not treat this as an absolute rule. Through codec errors, digital distortions and glitch-art techniques, faces familiar from painting dissolve into my own. I treat this merging as an image of cultural consumption. The artistic output of others, an image, a quotation or someone else’s likeness, is appropriated as a mask for my own physiognomy. I assimilate other people’s artworks into my own cultural code, allowing them to pass through my identity and become part of it. Digital error begins to function almost like paint, as successive faces overlap like afterimages and merge with my own. The work also has a video-performative character. I stand in front of the camera as HOMO CONSUMENS, a consumer of culture who simultaneously remains the sender of a message and a producer of new meanings. What I consume does not disappear, but becomes material from which I construct my own presence. Art history functions here as a kind of Baumanian identity kit, a collection of available images, roles and narratives through which we attempt to describe ourselves and the world around us. ASSIMILATION 2.0 shows, quite literally, how the images that construct my artistic identity pass through me and leave their traces. I wear them like masks, collect them like afterimages beneath my eyelids, consume them and then process them. I am what I eat, also in a cultural sense. I become a by-product of the culture I absorb and, at the same time, a cultural omnivore, continuously consuming new content while searching for my own reflection within it. In his reflections on Mr Cogito, Zbigniew Herbert wrote about the body being linked within a chain of species, referring to biological inheritance. If memetics understands the meme as a unit of cultural transmission, perhaps our identities can also be imagined as connected by a cultural chain, a kind of memome. The assimilation referred to in the title describes precisely this process, the appropriation of what existed before us, the absorption of cultural substance and the transformation of its distilled components into elements of one’s own organism.

ASSIMILATION / ASYMILACJA

artVENDING - instalacja, zestaw obiektów malarskich, akryl na płótnie, od 2017 artVENDING to projekt, w którym malarstwo staje się konsumpcyjnym substytutem. Instalacja składa się z setek miniaturowych obrazów malowanych akrylem na możliwie tradycyjnym podobraziu, eksponowanych we wnętrzu automatów vendingowych. Każdy z obiektów odpowiada skalą i formatem drobnym artykułom konsumpcyjnym, takim jak batoniki, napoje, słodycze i inne produkty, które zwykle można kupić w tego typu maszynach. Punktem wyjścia jest tu podmiana całej oferty automatu na jej malarskie odpowiedniki. Nie interesuje mnie hiperrealistyczna kopia ani idealna graficzna rekonstrukcja produktu, lecz raczej malarskie przedstawienie przedmiotu konsumpcyjnego, jego obrazowy sobowtór. Każda praca jest więc w pewnym sensie rozmalowanym portretem konkretnego artykułu, a wszystkie razem układają się w pejzaż społeczeństwa konsumentów. Poszczególne obrazy mogą być rozpatrywane także jako rodzaj identity kit, odsyłający odbiorcę do konkretnych marek, lovebrandów i przyzwyczajeń konsumpcyjnych, z którymi może się utożsamiać. W zależności od miejsca prezentacji instalacja uruchamia również element przypadku i gry z odbiorcą nieprzygotowanym. Z pozoru wszystko w maszynie się zgadza, dopiero po chwili widz odkrywa, że zamiast produktów znajduje w środku wyłącznie malarstwo. Ten moment rozpoznania i poznawczego dysonansu jest istotną częścią pracy, ale nie jedyną. Główną siłą artVENDINGu pozostaje wpisany w niego nadmiar. Instalacja składa się z kilkuset obrazów, więcej niż można zobaczyć na niejednej wystawie, a każda z prac staje się częścią jednej wielkiej oferty. Projekt wyrasta z obserwacji coraz silniejszego zawłaszczania przestrzeni przez reklamę, produkt i sprzedaż, ale także z fascynacji kolorem, vividowością i malarskim potencjałem opakowań drobnych dóbr konsumpcyjnych. To właśnie one stają się tu podstawą do budowania obrazu postkonsumpcyjnego, zawieszonego pomiędzy dziełem sztuki, atrapą i produktem. ________________________________________________________________ artVENDING - installation, a set of painted objects, acrylic on canvas, since 2017 artVENDING is a project in which painting becomes a consumer substitute. The installation consists of hundreds of miniature paintings made with acrylic on relatively traditional canvas supports and displayed inside vending machines. Each object corresponds in scale and format to small consumer goods such as candy bars, drinks, sweets and other items typically sold in such machines. The project is based on replacing the entire contents of the machine with painted equivalents. I am not interested in hyperrealistic imitation or in creating a perfect graphic replica of a product, but rather in producing a painterly representation of a consumer object, a kind of visual double. Each work functions as a painted portrait of a specific commodity, while together they form a broader landscape of consumer society. The individual paintings can also be understood as a kind of identity kit, referring viewers to specific brands, lovebrands and habits of consumption with which they may identify. Depending on the site of presentation, the installation also activates an element of chance and a game with the unprepared viewer. At first glance, everything about the machine appears normal, but after a moment the viewer discovers that instead of products it contains nothing but paintings. This moment of recognition and cognitive dissonance is an important part of the work, though not its only one. The main force of artVENDING lies in the excess built into it. The installation is composed of several hundred paintings, more than one might encounter in many exhibitions, and each of them becomes part of one large offer. The project emerges from the observation of how public space is increasingly overtaken by advertising, products and sales, but also from a fascination with the colour, vividness and painterly qualities of the packaging of small consumer goods. These packages become the basis for constructing a post-consumer image suspended between artwork, decoy and product.

artVENDING

CECI N’EST PAS UN LIVRE (TO NIE JEST KSIĄŻKA) - książki artystyczne, cykl Książki artystyczne są jednym z najdłużej rozwijanych obszarów mojej praktyki. Były jednymi z pierwszych form, które pozwoliły mi zamknąć doświadczenia malarskie, rysunkowe i obiektowe w jednym przedmiocie. Dziś cykl obejmuje blisko 30 realizacji, bardzo różnych pod względem formy, materiału i sposobu odbioru. Tytuł CECI N’EST PAS UN LIVRE nawiązuje do magritte’owskiego „Ceci n’est pas une pipe” i jednocześnie opisuje mój sposób myślenia o książce. Nazywam te obiekty książkami, choć często nie służą one przede wszystkim do czytania. Są czymś pomiędzy albumami, pamiętnikami, szkicownikami, archiwami, obiektami i niewielkimi instalacjami. Interesuje mnie książka jako autonomiczne medium artystyczne, a nie wyłącznie nośnik tekstu czy dokumentacji. Znaczenie budowane jest w nich nie tylko przez obrazy i słowa, lecz również przez fakturę papieru, ciężar, sposób oprawy, kolejność odkrywania elementów, dźwięk, a czasem nawet zapach. Niektóre realizacje całkowicie odchodzą od tradycyjnej formy kodeksu i przybierają postać mechanicznych urządzeń, które wprawiają znajdujące się wewnątrz rysunki w ruch, „tasują” je i za każdym razem układają w nieco inną sekwencję. Czytanie zostaje wtedy zastąpione obsługiwaniem, dotykaniem, uruchamianiem i odkrywaniem obiektu. Interesuje mnie szczególna intymność tego medium. W przeciwieństwie do obrazu wiszącego na ścianie książka wymaga fizycznego kontaktu. Trzeba ją otworzyć, wziąć do ręki, przewracać strony lub uruchomić jej mechanizm. Odbiorca nie ogląda całej pracy jednocześnie, lecz odkrywa ją fragment po fragmencie. Narracja zależy od czasu, kolejności i decyzji osoby, która znajduje się z obiektem w bezpośredniej relacji. Poszczególne książki różnią się od siebie radykalnie. Niektóre pozostają blisko tradycyjnego wydawnictwa, inne są bardziej malarstwem, rysunkiem, kolekcją znalezionych materiałów, pamiętnikiem, eksperymentem sensorycznym albo przestrzennym urządzeniem. Łączy je próba potraktowania książki jako niewielkiej, przenośnej przestrzeni wystawienniczej, którą można otworzyć, uruchomić i doświadczać na wiele sposobów. Jedną z realizacji należących do cyklu jest „COLOUR: BLACK”, za którą otrzymałem wyróżnienie w konkursie notatników artystycznych w Krakowie. Praca była także prezentowana w ramach ogólnopolskiej wystawy rysunku w Galerii Wozownia w Toruniu. ________________________________________________________________ CECI N’EST PAS UN LIVRE (THIS IS NOT A BOOK) - artist’s books, series Artist’s books are one of the longest-running areas of my practice. They were among the first forms that allowed me to contain painterly, drawing-based and object-oriented experiences within a single object. Today, the series includes almost 30 works, radically different in form, material and mode of interaction. The title CECI N’EST PAS UN LIVRE refers to Magritte’s “Ceci n’est pas une pipe” while also describing my approach to the book itself. I call these objects books, although many of them are not primarily intended to be read. They exist somewhere between albums, diaries, sketchbooks, archives, objects and small-scale installations. I am interested in the book as an autonomous artistic medium rather than merely a carrier of text or documentation. Meaning is created not only through images and words, but also through the texture of paper, weight, binding, the sequence in which elements are revealed, sound and sometimes even smell. Some works depart entirely from the traditional codex and take the form of mechanical devices that set the drawings contained within them in motion, “shuffling” them and producing a slightly different sequence each time. Reading is then replaced by operating, touching, activating and discovering the object. I am particularly interested in the intimacy of this medium. Unlike a painting hanging on a wall, a book requires physical contact. It has to be opened, held, paged through or, in some cases, mechanically activated. The viewer does not encounter the entire work at once but discovers it fragment by fragment. Its narrative depends on time, sequence and the decisions made by the person directly interacting with the object. The individual books differ radically from one another. Some remain close to conventional publications, while others resemble paintings, drawings, collections of found materials, diaries, sensory experiments or spatial devices. What connects them is an attempt to treat the book as a small, portable exhibition space that can be opened, activated and experienced in multiple ways. One of the works belonging to the series is “COLOUR: BLACK”, for which I received a distinction in an artist’s notebook competition in Kraków. The work was also presented as part of a nationwide drawing exhibition at Galeria Wozownia in Toruń.

CECI N’EST PAS UN LIVRE

SCREENSHOTY - obiekty malarskie, seria, 2020Cykl obraz&oacute;w, malowanych bezpośrednio na ekranach telefon&oacute;w kom&oacute;rkowych, powstał z inspiracji doświadczeniami podczas izolacji. Telefony, kt&oacute;re stały się nieodzownym elementem codziennego życia, pełnią w tej pracy rolę &bdquo;trzeciej p&oacute;łkuli&rdquo; m&oacute;zgowej. Przez nie otrzymywane były wiadomości o pandemii, korzystano z medi&oacute;w społecznościowych, gier, oglądano memy, a spotkania online stały się zamiennikiem tych realnych.Podczas p&oacute;łkwarantanny, telefony stały się substytutem rzeczywistych kontakt&oacute;w, a przypadkowa kolekcja zrzut&oacute;w ekranu z wydarzeniami, informacjami i obrazami zaczęła stanowić rodzaj autorskiego pamiętnika, oddającego charakter chwili. Zestaw tych obraz&oacute;w, choć bardzo osobisty, może być uniwersalny, przedstawiając doświadczenia z okresu izolacji.Obrazy na telefonach uwieczniają na stałe treści, kt&oacute;re są konsumowane przez ułamki sekund&ndash; informacje, rozrywkę, kontakty. Każdy szuka w sieci czegoś innego, co może odzwierciedlać obawy, nadzieje, a także spos&oacute;b radzenia sobie z niepewnością. Screenshoty, na kt&oacute;rych bazowany cykl, są zatem zapisem myśli i obserwacji.Styl szkicowy, niedbały (ignorancki) dukt pędzla, podkreśla fascynację pojęciem &bdquo;atrapy&rdquo; i &bdquo;substytutu&rdquo;. Przenoszenie screenshot&oacute;w na medium malarskie jest formą relaksacyjnej aktywności. W serii prac nie ma dążenia do hiperrealizmu (i ścigania się z wyświetlaczami telefon&oacute;w), lecz postawiono na ekspresję i malarską autoironię.Zestaw obraz&oacute;w na telefonach tworzy pamiętnik z czasu pandemii, przeżywanego w Gdańsku i był prezentowany na pandemicznej wystawie gdańskich artyst&oacute;w w internecie.Obecnie cykl jest rozwijany już bez wątk&oacute;w covidowych. ________________________________________________________________ SCREENSHOTS - painting objects, series, 2020This series of paintings, created directly on mobile phone screens, was inspired by experiences during isolation. Phones, which became an indispensable part of daily life, serve in this work as a &quot;third hemisphere&quot; of the brain. Through them, pandemic news was received, social media was used, memes were watched, and online meetings became substitutes for real ones.During semi-quarantine, phones became a substitute for real contacts, and a random collection of screenshots of events, information, and images began to form a kind of personal diary, capturing the essence of the moment. Although this set of paintings is very personal, it can also be universal, representing experiences from the period of isolation.The images on the phones permanently capture content that is consumed in mere fractions of a second&mdash;information, entertainment, contacts. Everyone searches for something different online, reflecting their fears, hopes, and ways of coping with uncertainty. The screenshots on which the cycle is based are thus a record of thoughts and observations.The sketchy, careless brushstroke style emphasizes a fascination with the concept of &quot;replica&quot; and &quot;substitute.&quot; Transferring screenshots to a painted medium is a form of relaxing activity. The series does not strive for hyperrealism (or to compete with phone displays) but focuses on expression and painterly self-irony.This set of phone paintings creates a diary of the pandemic time spent in Gdańsk and was presented in an online pandemic exhibition of Gdańsk artists. The series is currently being developed further, now without COVID-related themes.

SCREENSHOTS

TRANSIT-POLEX. Human transport system LKW Gallery / Centrum Sztuki Wsp&oacute;łczesnej ŁAŹNIA15.10-31.10.2021Projekt w ramach cyklu &bdquo;Windows 2021. Nowe Zjawiska&rdquo;Kuratorka: Anna Szynwelska &bdquo;TRANSIT-POLEX. Human transport system&rdquo; to wystawa site-specific wpisana w przestrzeń LKW Gallery i nawiązująca wprost do jej pierwotnej funkcji &ndash; czyli TIRa z przyczepą, kontenerem morskim do transportu międzynarodowego. W przypadku tego projektu kontekst, do kt&oacute;rego odsyła nas artysta, to nielegalny przerzut ludzi w brutalnych warunkach: przemycanych jak kontrabanda, eksportowanych/importowanych jak towary.W ostatnich czasach zbyt często trafiamy na informacje o takich procederach i ich tragicznych skutkach.Jednak, mimo przytłaczającego tematu, narracja prezentowanej pracy opowiadana jest konsumpcyjnym językiem, przypominającym ofertę wycieczkową czy rozkład jazdy. TIR, a w zasadzie jego przyczepa, staje się tutaj środkiem transportu ludzi przez granicę, a jednocześnie ironicznym quasi biurem podr&oacute;ży.Integralną częścią działania artystycznego jest akcja związana z możliwością nabycia przez publiczność biletu na ten specyficzny rodzaj transportu. Jednak doch&oacute;d z tej sprzedaży nie zasili budżetu fikcyjnej firmy TRANSIT-POLEX, a pomoże NGO-som i fundacjom charytatywnym, walczącym o ludzką godność na wschodniej granicy naszego kraju, w obliczu narodowego kryzysu humanitarnego. ________________________________________________________________ TRANSIT-POLEX. Human transport system LKW Gallery / ŁAŹNIA Contemporary Art CenterOctober 15-31, 2021Part of the &quot;Windows 2021. New Phenomena&quot; cycleCurator: Anna Szynwelska &quot;TRANSIT-POLEX. Human transport system&quot; is a site-specific exhibition integrated into the space of LKW Gallery, directly referencing its original function - a semi-trailer truck with a shipping container for international transport. In this project, the context artistically addressed is the illegal trafficking of people under brutal conditions: smuggled like contraband, exported/imported like goods.Recently, we encounter too often information about such practices and their tragic consequences.However, despite the overwhelming theme, the narrative of the presented work is conveyed in a consumerist language, resembling a travel offer or timetable. The semi-trailer truck, in fact, becomes a means of transporting people across the border here, while simultaneously serving as an ironic quasi-travel agency.An integral part of the artistic endeavor is an action related to the possibility for the audience to purchase tickets for this specific type of transportation. However, the proceeds from this sale will not bolster the budget of the fictitious company TRANSIT-POLEX; instead, it will support NGOs and charitable foundations fighting for human dignity at the eastern border of our country, in the face of a national humanitarian crisis.

FILIP IGNATOWICZ - PORTFOLIO