ASYMILACJA 2.0 - video, 3 min 33 s, 2024

pierwsza wersja pracy: 2018
możliwe odtwarzanie w pętli

W video ASYMILACJA 2.0 moje oblicze przenika się z przedstawieniami zaczerpniętymi z historii sztuki, zarówno z obrazami kanonicznymi, jak i tymi, które z różnych powodów zapisały się w mojej pamięci. W większości sięgam po autoportrety i wizerunki artystów, choć nie traktuję tej zasady jako bezwzględnej. Za pomocą błędów kodeków, cyfrowych zakłóceń i technik glitch-artu twarze znane z malarstwa roztapiają się w mojej własnej.

To przenikanie traktuję jako obraz konsumowania kultury. Artystyczny rezultat pracy innych osób, cytat, obraz lub czyjś wizerunek przywlekam jako maskę dla własnego fizys. Asymiluję cudze dzieła do własnego kodu kulturowego, pozwalając, aby przepływały przez moją tożsamość i stawały się jej częścią. Cyfrowy błąd zaczyna pełnić funkcję niemal malarską, kolejne twarze nakładają się na siebie jak powidoki, mieszając się z moją własną.

Praca ma również charakter video-performatywny. Staję przed kamerą jako HOMO CONSUMENS, konsument kultury, który jednocześnie pozostaje nadawcą komunikatu i producentem nowych znaczeń. To, co pochłaniam, nie znika, ale staje się materiałem, z którego konstruuję własną obecność. Historia sztuki funkcjonuje tu jak rodzaj baumanowskiego identity kit, zbioru dostępnych obrazów, ról i narracji, za pomocą których próbujemy opisywać siebie i otaczający nas świat.

ASYMILACJA 2.0 pokazuje w bardzo dosłowny sposób, jak obrazy budujące moją artystyczną tożsamość przepływają przeze mnie i pozostawiają ślady. Przywdziewam je jak maski, zbieram jak powidoki pod powiekami, konsumuję, a następnie przetwarzam. Jestem tym, co jem, również w sensie kulturowym. Staję się efektem ubocznym kultury, którą pochłaniam, a jednocześnie kulturowym wszystkożercą, który absorbuje kolejne treści i nieustannie się w nich przegląda.

Herbert w „Rozważaniach Pana Cogito” pisał o ciele „spiętym w łańcuch gatunków”, odsyłając do biologicznego dziedziczenia. Jeśli w memetyce mem może funkcjonować jako jednostka kulturowego przekazu, można wyobrazić sobie, że również nasze tożsamości spięte są rodzajem kulturowego łańcucha, memomu. Tytułowa asymilacja odnosi się właśnie do tego procesu, przejmowania tego, co istniało przed nami, wchłaniania kulturowej substancji i przekształcania jej składników w elementy własnego organizmu.

________________________________________________________________

ASSIMILATION 2.0 - video, 3 min 33 sec, 2024

first version of the work: 2018
may also be displayed on a loop

In the video ASSIMILATION 2.0, my face merges with images drawn from art history, both canonical works and those that, for various reasons, have simply remained in my memory. Most of the images are self-portraits and representations of artists, although I do not treat this as an absolute rule. Through codec errors, digital distortions and glitch-art techniques, faces familiar from painting dissolve into my own.

I treat this merging as an image of cultural consumption. The artistic output of others, an image, a quotation or someone else’s likeness, is appropriated as a mask for my own physiognomy. I assimilate other people’s artworks into my own cultural code, allowing them to pass through my identity and become part of it. Digital error begins to function almost like paint, as successive faces overlap like afterimages and merge with my own.

The work also has a video-performative character. I stand in front of the camera as HOMO CONSUMENS, a consumer of culture who simultaneously remains the sender of a message and a producer of new meanings. What I consume does not disappear, but becomes material from which I construct my own presence. Art history functions here as a kind of Baumanian identity kit, a collection of available images, roles and narratives through which we attempt to describe ourselves and the world around us.

ASSIMILATION 2.0 shows, quite literally, how the images that construct my artistic identity pass through me and leave their traces. I wear them like masks, collect them like afterimages beneath my eyelids, consume them and then process them. I am what I eat, also in a cultural sense. I become a by-product of the culture I absorb and, at the same time, a cultural omnivore, continuously consuming new content while searching for my own reflection within it.

In his reflections on Mr Cogito, Zbigniew Herbert wrote about the body being linked within a chain of species, referring to biological inheritance. If memetics understands the meme as a unit of cultural transmission, perhaps our identities can also be imagined as connected by a cultural chain, a kind of memome. The assimilation referred to in the title describes precisely this process, the appropriation of what existed before us, the absorption of cultural substance and the transformation of its distilled components into elements of one’s own organism.